Angola ile tanýþmak ister misiniz?

Dili, dini, rengi, yasam kosullari farkli da olsa, çocuklarin piril piril parlayan, umut dolu bakislari heryerde ayni. Cocuklarin naiflikleri, güler yüzlü, umut dolu bakislari beni hep cezbetti. Luanda'ya yerlestigimden beri fotografladigim bu sirin çocuklarla dolu fotograf karelerimden sadece alti tanesini seçebildim sizler için, zira fotograf yükleme kapasitem neredeyse doldu, tasacak blogcu sisteminde.  

Mousulu adasinda harçligini kazanmaya çalisan bir çocuk/Cabo Ledo balikçi köyünde pesime takilan oyun çocuklari

St. Miguel Kalesi'nden asagiya tas atan çocuklar sahip olduklari tek çift terligi paylasmislar./ Luanda'nin sahil seridi Ilha'da kardesini kucaginda deniz banyosuna götüren abla.

Cabo Ledo'da Afrikali ve Avrupali iki arkadas yan yana

Ilha'da Afrikali ve Avrupali iki kiz çocugu el ele sohbet ederken

Bebeklerin Ulusu Yok

Ýlk kez yurdumdan uzakta yaþadým bu duyguyu
Bebeklerin ulusu yok
Baþlarýný tutuþlarý ayný
Bakarken gözlerinde ayný merak
Aðlarken ayný seslerin tonu

Bebekler çiçeði insanlýðýmýzýn
Güllerin en hasý, en goncasý
Sarýþýn bir ýþýk parçasý kimi
Kimi kapkara üzüm tanesi

Babalar çýkarmayýn onlarý akýldan
Analar koruyun bebeklerinizi
Susturun susturun söyletmeyin
Savaþtan yýkýmdan söz ederse biri

Býrakalým sevdayla büyüsünler
Serpilip geliþsinler fidan gibi
Senin benim hiç kimsenin deðil
Bütün bir yeryüzünündür onlar
Bütün insanlýðýn gözbebeði

lk kez yurdumdan uzakta yaþadým bu duyguyu
Bebeklerin ulusu yok
Bebekler, çiçeði insanlýðýmýzýn
Ve geleceðimizin biricik umudu...

Ataol Behramoðlu

Cöplüge araba da atlilir mi hiç?

Angola'da son iki sene içerisinde her köse basinda türeyen çöplüklerde yok yok. Mesela Santiago sahili yakinlarinda çektigim asagidaki fotografta miyadi dolmus araba diger çöplerle birlikte yanyana. Saka bir yana, Angola'da promlemlerin basinda bu çöp meselesi geliyor. Cöplerini ne yapacaklarini bilemeyen çaresiz vatandas her köse basina çöpünü dökerek, yasam kosullarinin daha da sagliksiz hale gelmesine, salgin hastaliklarin yayilmasina vesile olmaya bilinçsizce yardim etmekte. Belediyelerin daha ciddi olarak bu probleme egilmeleri gerekiyor, hele seçim arifesinde böylesine bir çalisma çok da ses getirir. Yerlesim bölgelerinin yakinlarina çöp konteynirlari yerlestirmek, halka plastik çöp torbalari dagitmakla ise baslayabilirler diye düsünüyorum. Petrol ve elmas zengini Angola'nin böylesi önemli bir yatirima ayiracak bir kaç kurusluk bütçesi vardir herhalde. 

Geçen hafta surpriz bir sekilde Luanda'da vize yenileme isleminde problem çikinca, mecburen apar topar bavullara dolabimizda ne kislik kiyafet varsa atip yolla koyulduk. Bildiginiz gibi Paris'den aldigimiz her bir aylik vize akabinde Luanda'da iki kere vize suremizi uzatabiliyoruz  ve uçuncu ayin sonunda medeniyete dogru bir yolculuga çikmamiz gerekiyor. Bu sefer çok sasirtici ama gerçekten hiç arzu etmedim Luanda'dan ayrilmayi, zira yeni resim derslerine baslamistim, daha geleli de bir buçuk ay olmustu, dolayisiyla yeni alismaya baslamistim buralara, ayrica Noel oncesi zaten yollara dusecektik yine. Esime n'olur gitmeyelim dediysem de, ki Luanda tarihinde bu ilk oluyor, elimiz mahkum bir sekilde biletlerimizi ve bir haftaligina Fransa'ya gidecegimizi duyan es dost tarafindan hazirlanmis uzuuuun alis veris listelerini cebimize koyup yola koyulduk. Ilk aksam her zamanki gibi Angola Konsoloslu'guna bir sokak uzakliktaki Hotel Chalgrin'da konakladik. Ertesi sabah vize basvurumuzun akabinde kiraladigimiz arabayla Fransa'nin kuzeyine, Dinard'daki evimize dogru yola çiktik. Ha bu arada begonvilim "Akdeniz bitkisidir tutmaz bu klimada." diyen tum es dostu mahçup edecek guzellikte, fusya renkli çiçeklerle bezenmis ve serpilmisti, keza gul fidanimi da hayli boy atmis buldum. Annem hep der "Sevgiyle dikersen bitkiyi kesin tutar." Aslinda herseyin basi sevgi degil mi? Bu arada mevsimlik çiçeklerden yana zaten pek umidim yoktu, hepsi sizlere omur.

Ne mi anladim bu sefer Fransa'dan? Walla hiç birsey anlayamadim. Luanda'nin 35 derece sicagindan sonra, uçaktan inince Paris'in 10 derecelik sogugu bir tokat gibi çarpti yuzumuze. Zaten bir haftalik yolculugun indi bindilerle neti 5 gundu.

Neyse, kurkçu dukkanina donmus bulunuyorum, bilgilerinize .

Mukavva, karton, makara, tel, aðaç dallarý gibi, bulabildikleri materyallerin ve de hayal güçlerinin el verdiði ölçüde, kendi baþlarýna ürettikleri oyuncaklarýyla oynayan bu çocuklarý gördüðümde fotoðraflarýný çeker çekmez daldým gittim çocukluk anýlarýma.

Zira oyuncaklarýnýn sayýsýný bilmeyen, alýndýðý gün oyuncaðýný ya parçalayan, ya da fýrlatýp bir kenara atan, doyumsuz bir nesilden açýkçasý ben pek ümitli deðilim .