Angola ile tanışmak ister misiniz?

Dili, dini, rengi, yasam kosullari farkli da olsa, çocuklarin piril piril parlayan, umut dolu bakislari heryerde ayni. Cocuklarin naiflikleri, güler yüzlü, umut dolu bakislari beni hep cezbetti. Luanda'ya yerlestigimden beri fotografladigim bu sirin çocuklarla dolu fotograf karelerimden sadece alti tanesini seçebildim sizler için, zira fotograf yükleme kapasitem neredeyse doldu, tasacak blogcu sisteminde.  

Mousulu adasinda harçligini kazanmaya çalisan bir çocuk/Cabo Ledo balikçi köyünde pesime takilan oyun çocuklari

St. Miguel Kalesi'nden asagiya tas atan çocuklar sahip olduklari tek çift terligi paylasmislar./ Luanda'nin sahil seridi Ilha'da kardesini kucaginda deniz banyosuna götüren abla.

Cabo Ledo'da Afrikali ve Avrupali iki arkadas yan yana

Ilha'da Afrikali ve Avrupali iki kiz çocugu el ele sohbet ederken

Bebeklerin Ulusu Yok

İlk kez yurdumdan uzakta yaşadım bu duyguyu
Bebeklerin ulusu yok
Başlarını tutuşları aynı
Bakarken gözlerinde aynı merak
Ağlarken aynı seslerin tonu

Bebekler çiçeği insanlığımızın
Güllerin en hası, en goncası
Sarışın bir ışık parçası kimi
Kimi kapkara üzüm tanesi

Babalar çıkarmayın onları akıldan
Analar koruyun bebeklerinizi
Susturun susturun söyletmeyin
Savaştan yıkımdan söz ederse biri

Bırakalım sevdayla büyüsünler
Serpilip gelişsinler fidan gibi
Senin benim hiç kimsenin değil
Bütün bir yeryüzünündür onlar
Bütün insanlığın gözbebeği

lk kez yurdumdan uzakta yaşadım bu duyguyu
Bebeklerin ulusu yok
Bebekler, çiçeği insanlığımızın
Ve geleceğimizin biricik umudu...

Ataol Behramoğlu

Cöplüge araba da atlilir mi hiç?

Angola'da son iki sene içerisinde her köse basinda türeyen çöplüklerde yok yok. Mesela Santiago sahili yakinlarinda çektigim asagidaki fotografta miyadi dolmus araba diger çöplerle birlikte yanyana. Saka bir yana, Angola'da promlemlerin basinda bu çöp meselesi geliyor. Cöplerini ne yapacaklarini bilemeyen çaresiz vatandas her köse basina çöpünü dökerek, yasam kosullarinin daha da sagliksiz hale gelmesine, salgin hastaliklarin yayilmasina vesile olmaya bilinçsizce yardim etmekte. Belediyelerin daha ciddi olarak bu probleme egilmeleri gerekiyor, hele seçim arifesinde böylesine bir çalisma çok da ses getirir. Yerlesim bölgelerinin yakinlarina çöp konteynirlari yerlestirmek, halka plastik çöp torbalari dagitmakla ise baslayabilirler diye düsünüyorum. Petrol ve elmas zengini Angola'nin böylesi önemli bir yatirima ayiracak bir kaç kurusluk bütçesi vardir herhalde. 

Geçen hafta surpriz bir sekilde Luanda'da vize yenileme isleminde problem çikinca, mecburen apar topar bavullara dolabimizda ne kislik kiyafet varsa atip yolla koyulduk. Bildiginiz gibi Paris'den aldigimiz her bir aylik vize akabinde Luanda'da iki kere vize suremizi uzatabiliyoruz  ve uçuncu ayin sonunda medeniyete dogru bir yolculuga çikmamiz gerekiyor. Bu sefer çok sasirtici ama gerçekten hiç arzu etmedim Luanda'dan ayrilmayi, zira yeni resim derslerine baslamistim, daha geleli de bir buçuk ay olmustu, dolayisiyla yeni alismaya baslamistim buralara, ayrica Noel oncesi zaten yollara dusecektik yine. Esime n'olur gitmeyelim dediysem de, ki Luanda tarihinde bu ilk oluyor, elimiz mahkum bir sekilde biletlerimizi ve bir haftaligina Fransa'ya gidecegimizi duyan es dost tarafindan hazirlanmis uzuuuun alis veris listelerini cebimize koyup yola koyulduk. Ilk aksam her zamanki gibi Angola Konsoloslu'guna bir sokak uzakliktaki Hotel Chalgrin'da konakladik. Ertesi sabah vize basvurumuzun akabinde kiraladigimiz arabayla Fransa'nin kuzeyine, Dinard'daki evimize dogru yola çiktik. Ha bu arada begonvilim "Akdeniz bitkisidir tutmaz bu klimada." diyen tum es dostu mahçup edecek guzellikte, fusya renkli çiçeklerle bezenmis ve serpilmisti, keza gul fidanimi da hayli boy atmis buldum. Annem hep der "Sevgiyle dikersen bitkiyi kesin tutar." Aslinda herseyin basi sevgi degil mi? Bu arada mevsimlik çiçeklerden yana zaten pek umidim yoktu, hepsi sizlere omur.

Ne mi anladim bu sefer Fransa'dan? Walla hiç birsey anlayamadim. Luanda'nin 35 derece sicagindan sonra, uçaktan inince Paris'in 10 derecelik sogugu bir tokat gibi çarpti yuzumuze. Zaten bir haftalik yolculugun indi bindilerle neti 5 gundu.

Neyse, kurkçu dukkanina donmus bulunuyorum, bilgilerinize .

Mukavva, karton, makara, tel, ağaç dalları gibi, bulabildikleri materyallerin ve de hayal güçlerinin el verdiği ölçüde, kendi başlarına ürettikleri oyuncaklarıyla oynayan bu çocukları gördüğümde fotoğraflarını çeker çekmez daldım gittim çocukluk anılarıma.

Zira oyuncaklarının sayısını bilmeyen, alındığı gün oyuncağını ya parçalayan, ya da fırlatıp bir kenara atan, doyumsuz bir nesilden açıkçası ben pek ümitli değilim .